Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wyspy Aran. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wyspy Aran. Pokaż wszystkie posty

piątek, 13 grudnia 2019

Riders On The Storm - Inishmaan 3/3



Happy Hooker zaanonsowała swoje przybicie do kei Inisheer głośnym i nieprzyjemnym odgłosem stali zderzającej się z betonem. Coś ewidentnie poszło nie tak przy cumowaniu. Oczami wyobraźni zobaczyłam szramę w jej burcie, jaką pozostawiła po sobie góra lodowa w Titanicu i już miałam się zacząć rozglądać za wodą gwałtownie wdzierającą się na pokład i obmywającą mi stopy. Kilkadziesiąt sekund później nasz bosman tylko dorzucił drewna do ognia, jeszcze bardziej rozpalając moje absurdalne wyobrażenia, wrzeszcząc: "Zaraz będziemy wysiadać i zmieniać statek!", zachowując przy tym powód takiego postępowania dla siebie, co wcale, ale to wcale mnie nie ucieszyło.

Tego zimnego i mrocznego popołudnia port na Inisheer, najmniejszej z trzech Wysp Aran, przypominał  najbardziej ruchliwy dworzec. Mógłby stawać w szranki z ruchem na Marszałkowskiej. Po opuszczeniu pokładu naszej łajby dołączyliśmy do sporej gromady innych nieszczęśników stojących na nabrzeżu i czekających na kolejny etap swojej podróży. Uderzyła mnie wtedy spora liczba turystów. Pomyślałam sobie wówczas, że skoro późną jesienią tak to wygląda, to nie chcę wiedzieć, co dzieje się tutaj w szczycie sezonu. I że Inishmaan chyba faktycznie traktowana jest po macoszemu, bo tam mieliśmy całą wyspę dla siebie. 

Już na pierwszy rzut oka widać, że pochodzimy z różnych stron świata i słychać, że tworzymy swoistą wieżę Babel, ale pomimo tego, że porozumiewamy się w przeróżnych językach, instynktownie zbijamy się w jedną wielką grupę, jak gdyby doskonale zdając sobie sprawę, że w kupie nie tylko raźniej, ale przede wszystkim cieplej. A ciepło to teraz to, czego nam wszystkim potrzeba. 

Niestety nie wszystkim dane jest szybkie rozgrzanie zmarzniętych kości na pokładzie statku. Ten, który już stoi przy nabrzeżu, Doolin Express, okazuje się być promem dla innych podróżujących, o czym informuje nasz bosman i każe wszystkim pasażerom Happy Hooker cierpliwie czekać na przypłynięcie Star of Doolin. Czekamy więc i szczękamy zębami. I sama nie wiem, co jest gorsze. To oczekiwanie, czy może to, co następuje po nim, kiedy pierwszy prom odpływa, a jego miejsce zajmuje ten nasz nowy - Star of Doolin. 

Po uldze, którą początkowo odczułam na widok naszego statku, nie pozostało już nic. Jej miejsce szybko zajmuje strach. Nieco z przerażeniem przyglądam się całej operacji cumowania "Gwiazdy". Jej obsługa wyrzuca za burtę całkiem pokaźne boje cumownicze, pełniące funkcje odbijaczy, i łódź "zatrzymuje" się przy nabrzeżu. "Zatrzymuje" to tak naprawdę wielkie nadużycie semantyczne w tym przypadku. Problem w tym, że ona właśnie się nie zatrzymuje. Jest przypięta cumami do polerów na kei, ale jednocześnie jest daleka od bycia w spoczynku: wzburzone fale ciągle wprawiają ją w ruch. Łódź unosi się i opada, ale nie to jest w tym najgorsze. Ona dodatkowo przybliża się i oddala od pirsu, a wtedy, w tym drugim przypadku, dzieli ją od niego wielka dziura, którą trzeba pokonać, jako że nie ma żadnego pomostu łączącego łódź z nabrzeżem. I widok właśnie tej złowrogiej przepaści sprawia, że serce zaczyna mi niepokojąco walić, a w myślach gorączkowo powtarzam "Oh, my God!", zastanawiając się jednocześnie, jak ja wejdę na jej pokład. 

Zresztą nie tylko mnie ona przeraża. Rozładunek "Gwiazdy", którą zdążyłam już w myślach przechrzcić na "Perpetuum mobile", trwa już dobre kilka minut, kiedy nadchodzi kolej małego białego maltańczyka, pupilka któregoś z pasażerów. Piesek wesoło i żwawo pędzi do wyjścia, ale kiedy przed jego oczami rozpościera się przepaść większa niż długość jego ciała, zapiera się wszystkimi łapami i gwałtownie hamuje. Tu jednak do akcji wkracza nasz bosman, łapie go od tyłu, błyskawicznie unosi i podaje w ręce kogoś, kto już bezpiecznie przebywa na nabrzeżu. 

Chcę być tym psem i mieć to już za sobą. Ale nie mam. 

Próbuję przemówić sobie do rozsądku, odepchnąć czarne wizje, w których wpadam do tej właśnie przepaści między łodzią a pirsem, i uspokoić łomoczące serce. I tu w myślach dziękuję Bogu za mężczyzn, bo widok załogi Doolin2Aran działa na moje nerwy niczym podwójna dawka relanium. Albo nawet ketamina - środek uspokajający dla koni. Widzę ich troskę o bezpieczeństwo pasażerów i powoli się uspokajam. Wkładają tyle zaangażowania w załadunek każdego turysty, młodego, starego, kobiet i mężczyzn, że nic nie może pójść źle. Dwóch mężczyzn z załogi dosłownie wciąga każdego na pokład. Jeden stoi po lewej, drugi po prawej stronie wejścia, równocześnie chwytają pasażerów za ręce i przyciągają ich do siebie na pokład "Gwiazdy". 

Kiedy zbliża się moja kolej, proszę w myślach, by pomyślne wiatry były po mojej stronie i łódź akurat znajdowała się blisko nabrzeża, bym nie musiała robić francuskiego szpagatu. Ze wszystkich sił próbuję też być ostoją spokoju, ale chyba jednak nie do końca udaje mi się zachować pokerową twarz i ukryć strach odmalowujący się w oczach, bo kiedy zbliżam się do pokładu "Gwiazdy" i mężczyzn wyciągających w moim kierunku ręce, ten, którego widzę pierwszy raz, mówi do mnie coś, co wydaje mi się wówczas szczytem absurdu: "don't jump!". Dlaczego, u licha, miałabym skakać?! - karcę go w myślach, ale chwilę później już rozgrzeszam. Z niejednego pieca chleb jadł i niejedno zapewne widział. A ludzie pod wpływem stresu działają naprawdę nielogicznie. Ja zresztą też, bo dłoń "mojego" bosmana, znanego mi z poprzedniego rejsu, wypuszczam o wiele za późno, posyłając mu na odchodne pełne wdzięczności spojrzenie. 

Uff, przeżyłam! 


Kiedy udaje mi się zająć fajną miejscówkę tuż przy oknie, czuję, że cały stres ze mnie spływa. I że teraz jest już z górki. I nie mylę się. Star of Doolin, będąca jednostką znacznie większą i nowocześniejszą niż Happy Hooker, a przede wszystkim wyposażoną w lepsze stabilizatory, zapewnia pasażerom bardziej komfortowe warunki rejsu i skutecznie chroni od mocnych przechyłów. Nikt już nie wymiotuje, nikt nie spisuje testamentu na kolanie, nikt nie dzwoni do bliskich, by się pożegnać, nikt nie jest zielony na twarzy i nikt nie ma wisielczego humoru. Ja jednak trochę żałuję, że "ostra jazda" z naszą Happy Hooker tak szybko się skończyła. Rejs jest bowiem zwyczajnie nudny, choć widoki - pogłębiający się zachód słońca - czynią go nieco przyjemniejszym i ciekawszym. 
 kamienne mury - cecha rozpoznawcza Aranów

Mam w sobie jednak za mało woli życia, by skorzystać z propozycji obsługi - która, ku mojemu zaskoczeniu, zawozi nas także pod klify Moheru i zatrzymuje się tam na krótki postój, by chętni mogli zrobić zdjęcia - i wyjść na górny pokład w celu lepszego podziwiania tego widoku. Zamiast tego robię to z głową opartą o chłodną szybę, marząc o jak najszybszym powrocie do domu, gorącej kąpieli i wygrzaniu pęcherza, który zaczął mi dokuczać już na wyspie.
 zawsze mnie bawi :) 

"Widoki są naprawdę ładne, ale jest okropnie zimno" - rzuca w naszym kierunku siedząca przed nami Francuzka, która dała się skusić namowie któregoś bosmana. "Wiem, że są. Już kiedyś byłam na takim rejsie" - odpowiadam jej w myślach, nie siląc się, by wypowiedzieć te zdania na głos. Jestem już w trybie oszczędzania energii, a po całym dniu systematycznego wychładzania organizmu, a dodatkowo niejedzenia i niepicia, mam jej już alarmująco mało. 

Resztką sił uśmiecham się za to, kiedy dobijamy do portu w Doolin, a ciemne niebo rozjaśniają... sztuczne ognie. Kolejna absurdalna rzecz, której się tego dnia nie spodziewałam! Nie wiem, kto to robi i dlaczego, ale miło jest być witanym w tak uroczysty sposób. 

Opuszczając pokład Star of Doolin - tym razem na szczęście w cywilizowany sposób, bo za pomocą pomostu - dziękuję naszemu bosmanowi za bycie tak uczynnym i pomocnym, a kiedy mężczyzna pyta, czy podobało mi się na Inishmaan i czy zamierzam tam wrócić, odpowiadam krótkim, ale stanowczym: "O tak, oczywiście!". 
 sklep i biblioteka - prawda, że proste? :)
 coraz rzadszy widok na wyspie

A kiedy chwilę później, już w czasie spaceru po betonowym molo, Połówek pyta, czemu skłamałam, ripostuję z takim samym przekonaniem i szczerością: "Nie skłamałam! Ja tam naprawdę zamierzam wrócić!"

***
Ktoś wyjątkowy i bliski mojemu sercu stwierdził kiedyś, że "Arany są fantastyczne, pozornie zwyczajne, a jednak nie do końca - jakby oderwane od rzeczywistości, jedną nogą w teraźniejszości, drugą zatrzymane gdzieś w połowie zeszłego wieku". To święta prawda jest, wiecie? 

 w oddali Inishmore, mój kolejny cel :)

Ten wyjazd nauczył mnie zasadniczo dwóch rzeczy. W miejscach takich jak to, "zatrzymanych gdzieś w połowie zeszłego wieku", "cash is king" - bez gotówki ani rusz. Wiem też już, że jeden niecały dzień poświęcony na zwiedzanie czy to Inisheer czy Inishmaan (najmniejszych z Wysp Aran) to zdecydowanie za krótko na to, by niespiesznie poznać je od podszewki, a właśnie na takim rodzaju poznania mi zależy. Każdy z moich powrotów łączyło bowiem to samo - jeden wielki niedosyt. Dlatego jestem pewna, że trzeci raz już nie popełnię tego samego błędu i na największą z wysp - Inishmore, którą do tej pory podziwiałam jedynie ze skalistego brzegu Inishmaan i kamiennego "Synge's Chair" - chciałabym pojechać na co najmniej dwa-trzy dni w nadziei, że okażą się one wystarczające do powolnego przemierzania wyspy w ciągu dnia i nocnego socjalizowania się z tubylcami w pubie. 


A gdybyście zastanawiali się, jak rozwiązałam sprawę z kustoszem muzeum, która ciążyła mi niczym kamień młyński u szyi, to już spieszę z odpowiedzią. Otóż dzięki temu, że mężczyzna dwa razy powtórzył swoje imię, doskonale je zapamiętałam, miałam jednak problem z pisownią, jako że znane mi były dwa zapisy: Kieran i Ciarán. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że Wyspy Aran uchodzą za bastion irlandzkości, postawiłam na tę drugą, gaelicką wersję i skorzystałam z dobrodziejstw wyszukiwarki, która dość sprawnie podsunęła mi link do strony, na której udało mi się go rozpoznać, a nawet uzyskać jego nazwisko. Potem już poszło łatwo: szybki list, wyjaśnienia i przeprosiny, banknot o nominale €10 (bo ciężko wysłać sześć euro w monetach...), koperta, znaczek, skrzynka... A skoro mam już czyste sumienie i nie jestem persona non grata, to teraz pozostaje mi jedynie odliczać dni do powrotu! :) 



piątek, 6 grudnia 2019

Riders On The Storm - Inishmaan 2/3



Posezonowy spacer po Inishmaan, choć niewątpliwie przyjemny, momentami przywoływał mi na myśl sceny z filmów katastroficznych. Miałam czasami wrażenie, że albo zaraz dojdzie tu do jakieś katastrofy, i dlatego wszyscy już się zabunkrowali, albo właśnie niedawno już do niej doszło, bo wyspa sprawiała wrażenie niemal opustoszałej i "wrogiej". Bez przyjaznych i uśmiechniętych twarzy, bez tubylców unoszących dłoń w geście pozdrowienia, bez śladu jakiejkolwiek aktywności ludzkiej. Ciche i spokojne domostwa, jak gdyby pozbawione żyjących w nich mieszkańców, milczące mury dzielące wyspę na niezliczoną liczbę pól i poletek, i tylko złowrogi wiatr świszczący koło ucha, nie odstępujący nas nawet na krok, niczym najwierniejszy pies.  

A skoro o psach mowa, to postawiłam sobie za punkt honoru zaprzyjaźnić się z każdym napotkanym czworonogiem, i swój plan zrealizowałam niemal w 100%. Nie należał on jednak do specjalnie trudnych, może jedynie do odrobinkę ryzykownych, bo los stawiał na mojej drodze same duże psy, w tym jednego odseparowanego od nas barierką i w tym przypadku przez chwilę się zawahałam, nie wiedząc, czy nie stracę rąk, jeśli wsunę je przez otwór i spróbuję pogłaskać czarnego, pokaźnego psa. Szczęśliwie jednak nawiązaliśmy nić porozumienia, bo chwilę później czworonóg narzekał już na swój los, zawodząc żałośnie, że my możemy tak po prostu odejść, a on musi pozostać na swoim posterunku. 

Poznałam też innego sympatycznego koleżkę, który choć utykał na swoją przednią lewą łapkę, to jednak był zdeterminowany, by do mnie dotrzeć i się przywitać. A także pożegnać, kiedy parę godzin później tą samą drogą maszerowaliśmy w stronę portu. To samo zresztą zrobił biedny i osamotniony osiołek, którego zaczepiłam w drodze z portu. Kiedy późnym popołudniem przechodziliśmy koło jego pastwiska, przybiegł się pożegnać, choć znajdował się na przeciwległym jego końcu i zawył niczym banshee, a mnie o mało co nie pękło serce, bo w tym jednym jęku zawarł się cały smutek jego osamotnionej egzystencji. 


A oto nieufny osobnik, który mnie zawiódł, i nie dał się skusić na darmowe pieszczoty. Trójbarwny kot, który przez sporą część dnia leżał zwinięty w kłębek koło chatki Synge'a, niczym Cerber strzegący wrót Hadesu, i wygrzewał się do słońca. I był tak samo przyjaźnie nastawiony do obcych jak wspomniany Cerber. 

Jedyny tubylec, z którym weszliśmy w bliższą interakcję, został w zasadzie przywołany przez nas samych i tylko dlatego mieliśmy okazję zamienić z nim kilka zdań. A zaczęło się od tego, że uparłam się na zwiedzenie uroczej chatki krytej strzechą, jednego z naprawdę niewielu zabytków na wyspie. Ta mała, biała chatka służyła w latach 1898-1902 jako wakacyjny domek dla Johna Millingtona Synge'a, irlandzkiego poety, pisarza i dramaturga, a do pobytu w tym miejscu zachęcił go jego kolega po fachu, nikt inny tylko sam William Butler Yeats. Umierający Synge rady posłuchał, zainspirował się historyjkami zasłyszanymi na wyspie, by pod ich wpływem stworzyć "Prowincjonalnego playboya", sztukę, z której chyba najbardziej jest znany i która to... spowodowała zamieszki po jej wystawieniu w dublińskim teatrze.  

Na chatkę uparłam się bynajmniej nie dlatego, że miałabym być fanką tego pisarza, chodziło mi bardziej o samą chęć zwiedzenia. Choć wyspa jest malutka, liczy jakieś 4 km długości i niecałe 3 szerokości, czas na niej płynął zdecydowanie zbyt szybko, zwłaszcza w naszym przypadku, kiedy mogliśmy liczyć tylko i wyłącznie na własne nogi. 

Godzina powrotu zbliżała się nieubłaganie i jasnym się stało, że to nasza ostatnia szansa na zwiedzanie tego zabytku, a raczej moja, bo Połówek od początku nie kwapił się do realizacji tego pomysłu. Wyciągnęłam więc najpierw mapkę, w którą zaopatrzył mnie sympatyczny pracownik promów Doolin2Aran, i na której to naskrobał mi numer telefonu, pod który miałam zadzwonić, żeby dostać klucz* do chatki Synge'a, a następnie wyciągnęłam otwartą dłoń w stronę Połówka, niczym chirurg do swojej pielęgniarki instrumentariuszki, prosząc go o jego telefon, bo mój leżał gdzieś w torebce schowanej z kolei na samym dnie plecaka i zwyczajnie nie chciało mi się w nim grzebać. 

Kiedy już dostałam to jakże niezbędne narzędzie do przeprowadzenia operacji pod tytułem "klucz", wystukałam na klawiaturze zapisany numer, by już po chwili rozmawiać z Irlandką i wyłuszczać jej sprawę, w której dzwonię. Kobieta obiecała, że zaraz skontaktuje się z kimś, kto nam otworzy drzwi do chatki, i za niedługo oddzwoni do nas. I wtedy - rychło w  czas! - nas oświeciło. Zadaliśmy sobie pytanie, które rzuciło na nas cień paniki. "A co jeśli za wstęp trzeba będzie zapłacić?!" Następujące po tym stwierdzeniu nerwowe obmacywanie swych ud w poszukiwaniu jakichkolwiek monet ukrytych w kieszeniach, niewiele zmieniło w naszej sytuacji, poza tym, że Połówkowi udało się wyczarować marne 2 euro.  

Niedługo później nasze obawy się potwierdziły. Mężczyzna, który przez dłuższą chwilę szarpał się od środka chatki z upierdliwym zamkiem w drzwiach, oznajmił nam, że wstęp do muzeum Synge'a kosztuje 3€ od osoby, a my poczuliśmy się jak najgorsi żebracy, stwierdzając, że mamy tylko 2€, ale jeśli zechce zaczekać, to spróbujemy załatwić brakujące cztery euro. Na to Irlandczyk, pewnie doskonale zdając już sobie sprawę, że ma do czynienia z dwoma upośledzonymi półgłówkami, stwierdził, żebyśmy dali mu tę jedną monetę, a brakującą resztę zostawili później w sklepie. Ostatecznie jednak zmienił decyzję, bo kiedy już skończyliśmy "zwiedzanie", oddał nam to dwa euro i poprosił o zostawienie całych sześciu w sklepiku - on sobie je odbierze przy najbliższej okazji. 

Wracając na chwilę do "zwiedzania", to niestety okazało się, że Połówek miał rację - powinniśmy byli je sobie darować. I to wcale nie dlatego, że wyszliśmy na ćwierćinteligentów, co to przyjeżdżają na odludną wyspę bez grosza przy duszy, a zwyczajnie z tego powodu, że to chyba było najgorsze zwiedzanie w naszym życiu. Prawdę powiedziawszy to nazwanie tej czynności "zwiedzaniem" jest okrutnym nadużyciem semantycznym. Za te sześć euro spodziewaliśmy się bowiem jakiegoś oprowadzania i podzielenia się chociażby kilkoma informacjami bądź anegdotkami z życia pisarza, a dostaliśmy wielkie NIC. Stanęliśmy we trójkę na środku tej mikroskopijnej chaty, nasz rozmówca się przedstawił, coś tam jeszcze bąknął i... zamilkł. A my staliśmy i patrzyliśmy na niego niczym cielę na malowane wrota, spodziewając się, iż lada moment zacznie coś mówić. No i faktycznie - zaczął. 
 dom z basenem ;)
Chwilę później raz jeszcze powtórzył, jak się nazywa, z czego wyłapałam tylko jego imię, a więc chórkiem, niczym dobrze ułożone przedszkolaki, wyrecytowaliśmy "nice to meet you, Ciarán", po czym znów zaległa niezręczna cisza, bo jasnym się stało, że nasz rozmówca właśnie zakończył deklamację swoich kwestii i nie ma zamiaru bawić się w przewodnika. Rzuciliśmy zatem okiem na te trzy mikroskopijne pomieszczenia, w których nawet Calineczka dostałaby klaustrofobii, i w których oczywiście nie można robić zdjęć, i po DWÓCH minutach już byliśmy gotowi do wyjścia. 

Upewniwszy się, że furtka prowadząca do chatki została odpowiednio zamknięta, o co prosił mężczyzna, rozdzieliśmy się, bo czas nas coraz bardziej gonił, a mieliśmy przed sobą perspektywę co najmniej półgodzinnego marszu powrotnego do portu, i tym sposobem Połówek poszedł do sklepu, żeby coś kupić i zostawić obiecaną kwotę kustoszowi muzeum, a ja udałam się do kościoła, do wizyty w którym serdecznie zachęcał wspomniany w poprzednim odcinku "skipper" z naszej łodzi. Miały się tam bowiem znajdować "piękne witraże" Harry'ego Clarke'a, irlandzkiego artysty inspirującego się secesją i art déco. No i faktycznie znajdowały, co było miłą odmianą po rozczarowaniu związanym z muzeum Synge'a. 

Pobyt w kościele nie zabrał mi dużo czasu, zaczęłam więc samotnie i powoli wracać w kierunku pirsu, rozglądając się przy okazji za Połówkiem. Kiedy kilka minut później dostrzegłam go i zobaczyłam wyraz jego twarzy, wiedziałam już, co się stało. "Nie zostawiłeś kasy, prawda?" - spytałam, a on potwierdził: "sklep okazał się być otwarty tylko do 14:00!". "No to pięknie! Oszukaliśmy gościa!", rzekłam. "I co teraz?! - zaczęłam się gorączkować, ale Połówek szybko mnie rozśmieszył, stwierdzając, że jako personae non gratae, musimy się stąd jak najszybciej ewakuować - zanim lokalni wieśniacy zaczną nas gonić z widłami - i już nigdy więcej nie wracać.

Do portu dotarliśmy jednak długo przed wyznaczoną godziną rejsu i spędziliśmy tam całą wieczność. Nadal dziwię się, że nie dopadła nas hipotermia, kiedy zziębnięci i skuleni siedzieliśmy na tamtejszym "przystanku" niczym bezdomni włóczędzy, czekając na łódź, która niczym Godot nie chciała się pojawić i nas zbawić. 

A kiedy już wypatrzyliśmy ją na horyzoncie, nie mogłam od niej oderwać wzroku, bo przedstawiała iście kuriozalny obraz. Kołysała się na boki, jakby za jej sterami siedział pijany zając, dzielnie walcząc przy tym z atakującymi ją falami. Pięknie i sprawnie przybiła jednak do pirsu, a kiedy na jej pokładzie zobaczyłam przyjazną i znajomą twarz naszego bosmana, z wdzięczności o mało co nie rzuciłam mu się w ramiona, mocno wierząc, że jeszcze parę minut czekania i bym skonała z zimna, jako że przez ten cały słoneczny i wietrzny dzień nie udało mi się dosuszyć zmoczonego ubrania. Nie umarłam z powodu hipotermii, ale przez kolejne trzy dni umierałam z innego powodu, bo przeziębiłam pęcherz i każda wizyta w toalecie wiązała się z sykiem bólu. 

Mężczyzna przy okazji pozbawił mnie też mojego dylematu, bo do momentu przybicia kutra nie zdecydowałam jeszcze, czy drogę powrotną do Doolin chcę spędzić w taki sam sposób jak rano, co było bardzo kuszące, czy też może, idąc za rozsądkiem, powinnam się schować gdzieś w głębi łodzi z dala od wiatru, który tak mocno dał mi popalić tego dnia. Jak tylko weszliśmy na pokład Happy Hooker, zostaliśmy natychmiast skierowani do jej wnętrza - nie było mowy o jakimkolwiek przebywaniu na odsłoniętym pokładzie, bo on dosłownie spływał morską wodą. 

Przyznam, że nawet z ulgą przyjęłam taki stan rzecz, bo miejsce, w którym usiedliśmy było przyjemnie ciepłe i suche. I... zadziwiająco puste. Wszystkie wygodne i mięciutkie siedzenia koło nas były niezajęte, podczas gdy cała reszta pasażerów siedziała w dalszej - tylnej i zdecydowanie mniej wygodnej - części łodzi, co mnie od razu zdziwiło. Było podejrzanie dziwne, a przy tym nielogiczne. A jakby tego było mało, mogłabym przysiąc, że załoga naszego kutra rybackiego wraca właśnie nie z rejsu z Inishmore a z nieudanego połowu, bo wszyscy pasażerowie, jak jeden mąż, wyglądali niczym śnięte ryby. I tylko niewiele lepiej pachnieli.

Niedługo później tajemnica się wyjaśniła. Podszedł bowiem do nas inny bosman i zasugerował, byśmy się przenieśli na dalszą część łodzi. Choć jego słowa były uprzejme, wyczułam w nich nie tyle prośbę co dyplomatycznie zawoalowane polecenie. Wstałam więc posłusznie, choć niechętnie, i jak tylko zrobiłam krok w kierunku rufy, nastąpił mocny przechył, i zarzuciło mną tak gwałtowanie, że gdyby nie pionowa rura od podłogi do sufitu, wokół której odruchowo owinęłam się niczym tancerka z klubu go-go, mogłoby być nieciekawie. Nieco zdziwiona takim obrotem sprawy nie miałam zamiaru wypuszczać jej już z rąk, bo bałam się, że spadnę ze schodków, które dzieliły mnie od niższego "pokładu", jednak ten sam mężczyzna, na którego polecenie wstałam - widząc, co się dzieje - wyciągnął w moim kierunku lewą rękę i dodał z otuchą choć nieco ponaglająco: "No chodź do mnie, nie bój się! Za chwilę będzie jeszcze gorzej!".  

Nie wiem, jak zwał się ten prorok, ale jego przepowiednia jak najbardziej się sprawdziła. Nie minęło bowiem pięć minut, kiedy rozpętało się piekło. Tak dla pasażerów jak i obsługi, która raz po raz uwijała się to z pustymi, to z pełnymi plastikowymi woreczkami, zmiotką i szufelką, a ja sama nie wiedziałam, czy patrzeć w prawo (gdzie szyper właśnie strząsa ze wspomnianej szufelki cudze wymiociny prosto do wody), w lewo (gdzie kobieta ma idealną minę cierpiętnicy do odgrywania roli "Mater Dolorosa"), czy też może przed siebie (gdzie inna pasażerka właśnie pozbywała się swojej kwaśnej treści żołądkowej)... Dosłownie kilka sekund wcześniej usłyszała pytanie naszego skippera: "Are you OK?" Swoją odpowiedź "Nooooo" kończyła już z głową schowaną w worku foliowym, który chwilę wcześniej dostała od niego, wydając z siebie jakże charakterystyczne odgłosy. 

Te wszystkie scenki rozgrywające się przed naszymi oczami były tak absurdalne, że wprost nie potrafiliśmy przestać się śmiać. Połówek wreszcie się rozpogodził i po raz pierwszy tego dnia zaczął uśmiechać od ucha do ucha, żartując sobie, że czuje się jak na rollercoasterze i walczy ze sobą, żeby z radości nie wyrzucać w górę rąk i nie wrzeszczeć "oh yeah!". Niewątpliwie wyszła z nas nasza wredna natura, bo kiedy wszyscy dogorywali, my mieliśmy niezły ubaw i tylko resztka przyzwoitości nakazywała nam śmiać się najciszej jak to możliwe. Przyznam jednak szczerze, że nie mam pojęcia, czy byłabym takim samym kozakiem, gdyby nie to, że tego dnia akurat nic nie jadłam i nie piłam od kilkunastu godzin, zatem miałam całkowicie pusty żołądek.  


Jak się okazało niedługo później - to nie był koniec atrakcji, jakie czekały na nas tego dnia. Okazało się bowiem, że Happy Hooker nie dowiozła nas do punktu, z którego wypłynęliśmy, czyli do portu w Doolin...








____
* Są w Irlandii takie miejsca jak mauzoleum w Monivea Woods (hrabstwo Galway) lub megalityczny grobowiec Fourknocks (hrabstwo Meath), do których turyści sami mogą wejść po uprzednim otrzymaniu klucza. Myślałam, że z chatką Synge'a będzie podobnie...

piątek, 29 listopada 2019

Riders On The Storm - Inishmaan 1/3

Jak doskonale wiecie, kiedy połączy się dwie połówki jabłka, otrzyma się całość. Szkoda tylko, że to tak nie działa w przypadku ludzi. Jeśli zastanawialiście się kiedyś, co się stanie, kiedy zejdą się dwa półgłówki, to już spieszę z odpowiedzią - przecząc wszelkiej logice, nie otrzymamy jednej łebskiej całości, tylko nadal dwójkę ćwierćinteligentów.

Gdyby istniał przewodnik pod tytułem "Czego w żadnym wypadku nie powinno się robić, jadąc na wyspy Aran", śmiem twierdzić, że odhaczylibyśmy w nim każdy punkt. Samej nie chce mi się wierzyć, że mogliśmy zachować się jak dwa półgłówki po raz pierwszy w życiu wybywające w świat ze swojej wioski zabitej dechami. 

Wszystko, ale to wszystko, od A do Z, było w tym wyjeździe absurdalne. 

Już sam fakt, że udało mi się wstać o planowanej porze, po niecałych czterech godzinach snu, zakrawał na cud. I choć kosztowało mnie to sporo samozaparcia, to zdecydowanie było warte wysiłku. Nieco ponad godzinę później, siedziałam już w aucie, z zachwytem wpatrując się w dzień nieśmiało budzący się do życia, we mgłę nastrojowo spowijającą krajobraz i byłam z siebie niesłychanie dumna. Było zaledwie po siódmej, a ja właśnie wyruszałam na spotkanie z przygodą. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że los szykuje dla mnie sporo niespodzianek, ale i tak byłam wniebowzięta. 



Do portu w Doolin, z którego mieliśmy przeprawić się na Inishmaan, dotarliśmy niemal w ostatniej chwili, co było efektem dwudziestominutowego opóźnienia wyjazdu spowodowanego guzdrzącym się Połówkiem, będącym jeszcze w półśnie. Żeby nie tracić cennego czasu, podzieliliśmy się zadaniami. 



Połówek poszedł załatwić sprawę parkingu, a ja zamienić nasze vouchery na bilety na prom. Parę minut później już szliśmy w stronę nabrzeża, gdzie cumowały Star of Doolin i łajba, która zawsze mimowolnie wywołuje mój uśmiech swoją dowcipną, dwuznaczną nazwą, Happy Hooker, i do której mam sentyment, bo to właśnie nią po raz pierwszy płynęłam na spotkanie z Aranami, a konkretnie z uroczą Inisheer, która szybko utorowała sobie drogę do mojego serca.   

Załadunek wyglądał tym razem inaczej niż poprzednio, bo to Star of Doolin znajdowała się przy pirsie, błyszcząc swoją nowością, chcąc zatem wejść na pokład Happy Hooker, trzeba było najpierw zejść po nietypowej, stromej drabince na "Gwiazdę Doolin", a z jej pokładu przemieścić się następnie na nasz wyznaczony kuter. Cały proces przebiegł jednak bardzo sprawnie i bezproblemowo, a ja parę minut później już stałam w swoim upatrzonym zakątku, opierając się o reling, i wciąż nie mogąc uwierzyć w swoje szczęście. 


Niedługo później nie mogłam też uwierzyć w prędkość, którą rozwinęła nasza łajba - rejs na Inisheer, nie wiedzieć czemu, kojarzył mi się z powolnym i ślimaczym tempem, być może to moja pamięć zniekształciła te wspomnienia, a może to po prostu inny punkt odniesienia? Płynąc na Inishmaan, stałam bowiem przy rufie, tyłem do kierunku płynięcia, a nieco poniżej mnie, niemal na wyciągnięcie ręki, miałam ocean. Ten ukochany ocean, którego tak bardzo mi brakuje przez większość czasu mieszkania w głębi lądu. 


Patrzyłam na oddalający się ląd i myślałam sobie, że za nic się stąd nie ruszam, bo po prostu muszę na zapas napatrzeć się na rozpościerające się przede mną widoki. Mimo że tafla wody nie była szczególnie wzburzona, łódź unosiła się i opadała, chwiała na boki, wprawiając mnie przy tym w przyjemne wibracje, nie było to jednak nic, z czym nie mogłabym sobie poradzić. Wystarczyło jedynie zsynchronizować się z rytmem i przenosić ciężar ciała z jednej nogi na drugą. 


Czułam się tu naprawdę komfortowo i bezpiecznie, bo reling miał odpowiednią dla mnie wysokość, sięgając mi nieco poniżej pach, nie obawiałam się zatem, że grozi mi wypadnięcie poza burtę. Na wszelki wypadek jednak starałam się trzymać barierki przynajmniej jedną ręką, albo o nią opierać łokciami, a pasek aparatu owinęłam dwukrotnie wokół nadgarstka, nie chciałam bowiem utopić go w odmętach lodowatej wody. Mimo że rejs był raczej łagodny, to jednak bywały takie momenty, kiedy czułam się jak na rodeo - zawsze wtedy, kiedy usiłowałam jedną ręką zrobić zdjęcie, a drugiej nie ściągać z barierki. 


Zapomniałam się w tych pięknych widokach. Zapatrzyłam, rozmarzyłam, aż nagle poczułam na swoich plecach rękę i usłyszałam z ust "skippera", który niepostrzeżenie i cicho zaszedł mnie od tyłu, pełne troski: "Are you OK?" Nie wiem, jak to wyglądało z jego punktu widzenia - jakiś czas wcześniej napotkałam na sobie jego wzrok, kiedy odwróciłam głowę do tyłu, by sprawdzić, co dzieje się na reszcie łodzi, a on przyglądał mi się, opierając o nadbudówkę - ale najwyraźniej źle odebrał moje zachowanie. Ja nie wciskałam się w ten róg, bo było mi niedobrze - wprost przeciwnie. Było mi tam niewiarygodnie dobrze, o czym szybko go zapewniłam, wyrażając swój zachwyt nad niesamowitymi widokami i  chyba w nieco zbyt egzaltowany sposób przeciągając drugą  sylabę w "amazing". W odpowiedzi usłyszałam, żebym na siebie uważała - "Look out for the swells coming at you!"- ale kto by się tam przejmował takimi rzeczami, kiedy ma się przed oczami widok ukochanego oceanu. 


Ostrzeżenie oczywiście zignorowałam, za co niedługo później przyszło mi zapłacić. Bo mężczyzna miał rację - wkrótce nadeszły bardziej wzburzone fale, czego oczywiście nie miałam prawa zobaczyć, stojąc do nich tyłem, wyraźnie poczułam je jednak na własnej skórze, kiedy trzy z nich potraktowały mnie niczym falochron i rozbryzgnęły się na mojej lewej stronie, częściowo mocząc mi włosy, tyłek, nogi i buty. Ale i to nie zmyło mi uśmiechu z twarzy. Oblizałam usta, myśląc sobie, że fajnie jest znów na nich czuć morską sól - coś, co zdarzyło mi się ostatni raz jakieś parę lat temu (kiedy to zleciało?!) w czasie wodnych wygłupów w oceanie koło Roundstone [happy and blissful summer memories...] 


Ta wyprawa na Inishmaan to nie był żaden przypadek. Wybrałam ją celowo pod wpływem informacji o tym, że to najsłabiej odwiedzana z Wysp Aran. W sezonie z pewnością jest tam większy ruch, ale późną jesienią faktycznie byliśmy jedynymi wysiadającymi na tej wyspie. 



Happy Hooker odpłynęła w kierunku Inishmore, a my zostaliśmy sami na betonowym molo. Wkrótce jednak zatrzymała się przy nas nieoznakowana taksówka, a zza uchylonej szyby wyłoniła się głowa jej kierowcy, oferując swoje usługi. Pochyliłam się zatem do przodu, żeby lepiej usłyszeć, co mówi kobieta w niej siedząca - a mówiła, że do "centrum" jest jakieś pół godziny piechotą, że to koniec sezonu i że wszystko może być zamknięte o tak wczesnej porze, a jeśli będzie otwarte, to dopiero po południu... - a kiedy już byłam skłonna zaakceptować jej propozycję podwózki, bo prawdę powiedziawszy, zimno trochę dało mi się we znaki po tym godzinnym rejsie, nogi w przemoczonych spodniach już mi drżały i chętnie rozgrzałabym się pierwszą tego dnia filiżanką kawy, ale od tej przyjemnej wizji oderwało mnie jakże przyziemne stwierdzenie Połówka - czy my w ogóle mamy jeszcze jakąś gotówkę? Nie, nie mieliśmy. On się wyprztykał z monet, płacąc za parking, a ja ostatnie dziesięć euro, jakie miałam, oddałam panu w budce przy nabrzeżu, dopłacając do wymienianych voucherów. Moja niedoszła gorąca i parująca kawa odjechała razem z panią taksówkarką, bo kartą oczywiście nie można było płacić. 


Opary spalin jeszcze nie zniknęły za zdezelowanym pojazdem, kiedy uświadomiliśmy sobie, co zrobiliśmy, i jakie to będzie miało dla nas konsekwencje na najbliższą przyszłość. Ja wpadłam niemal w paniczny śmiech, pocieszając się w myślach, że to nawet lepiej, iż nie skorzystaliśmy z taksówki, bo w czasie tego półgodzinnego spaceru w intensywnym słońcu będę miała niepowtarzalną okazję wysuszyć mokry tyłek, a Połówkowi, nadal gburowatemu i nie mogącemu mi wybaczyć wyrwania go z łóżka o nieludzkiej porze, jeszcze bardziej włączył się tryb narzekania...