Sparafrazuję tu Beatę Kozidrak. Siedzę i myślę. Myślę i myślę. Czego naprawdę mi brak?
Już wiem, czego mi brak. Brak mi słów.
Zwykło się mówić o pewnych widokach, że zapierają dech w piersiach.
A jak mówić o książkach, które są tak piękne i poruszające, że czytelnikowi odbiera mowę i nijak nie potrafi oddać tego, co działo się w jego wnętrzu w czasie lektury?
Masz takie książki na swojej półce? Znasz takie książki? Przechowujesz je w swoim sercu?
Jak opisać dzieło literackie, które sprawia, że czujesz się bezradny jak największy głąb, któremu brakuje języka w gębie?
Jak opisać książkę, która redukuje cię do poziomu mało komunikatywnego dwulatka – małego człowieka, który chciałby tak wiele wyrazić, ale tak bardzo brakuje mu zasobów: kompetencji, kwalifikacji, elokwencji.
Chciałabym skonstruować „Rdzy” należny ołtarzyk i nieść ją dumnie niczym sztandar. Wszystkim napotkanym zaś mówić: śmiało, bierzcie, częstujcie się, podajcie dalej. Ale nawet tego nie jestem w stanie zrobić. Nie jestem urodzonym marketingowcem ani obwoźną handlarką, która byłaby w stanie sprzedać piasek Beduinom.
Nie pytaj, o czym jest ta powieść, ani co takiego mnie w niej urzekło. Nie mam odpowiedzi na te pytania.
Są takie dzieła literatury, które z jakiegoś tajemniczego powodu wyjątkowo do mnie przemawiają i ta perełka Małeckiego taka właśnie jest. Jej główny bohater ma pracę moich marzeń, słucha mojej muzyki, jego dziewczyna pachnie moimi perfumami, a jeszcze inny zachwyca się książką, która i mnie zachwyciła!
Jak mogłabym nie lubić „Rdzy”, kiedy Małecki ewidentnie puszcza tutaj do mnie oczko?
Nie wiem, naprawdę nie wiem, jak opisać cały ten wachlarz emocji, którego doświadczyłam w czasie lektury jego cudownej powieści. Wiem jedynie, że mi się bardzo podobało i że chcę więcej.
Zaczarował mnie. Użył swoich czarcich, nadprzyrodzonych mocy do tego. Wycelował we mnie strzałą Amora i trafił prosto w dziesiątkę.
Boom! Trafiona, zatopiona! Przepadłam! To już trzecia jego książka, a moje zauroczenie nie przechodzi. Trzyma się mocno. Jak Chińcyki w „Weselu” Wyspiańskiego.
Powiem ci za to, że dzięki „Rdzy” zrozumiałam, dlaczego kontakt z literaturą piękną nazywa się pokarmem dla duszy.
Kończyłam ją czytać w swoim przytulnym łóżkowym zakamarku. Na zewnątrz padał deszcz. Wszystkie domy tuliły się już do snu. Sąsiedzi pogrążeni byli w swoich snach, a ja zatopiona w melancholijnym świecie bohaterów „Rdzy”, konsumowałam tę boską ambrozję i dostępowałam jakiegoś mistycznego doświadczenia. Czułam, że ci wszyscy śpiący ludzie tak wiele tracą, nie będąc na moim miejscu.
Dla takich perełek warto udzielić sobie dyspensy od jedzenia w łóżku nocną porą, zapewniam też, że ten pokarm nie tuczy!
Żyję dla takich książek.
Spisałam sobie kilka cytatów, które wyjątkowo mi się spodobały:
„Przecież jeśli tak jest, to ten cały świat to jeden wielki kompostownik, gdzie wszystko wrzucone jest jak popadnie i gdzie wszystko w końcu zgnije.”
„Teraz każdego ranka czuła się jak po bitwie, a przecież o poranku bitwa dopiero się zaczynała. Reumatyzm potrafił tak ją poturbować, że nie mogła udźwignąć w palcach brzegu kołdry. Wzrok beznadziejny, pamięć jak sito o nierównych okach, gdzieniegdzie zatrzymujące wierszyk z dzieciństwa, w innym miejscu przepuszczające w otchłań całe miesiące i lata.”
„Zaliczał kolejne dni i czasami zastanawiał się tylko, czy w jego życiu jeszcze się cokolwiek wydarzy. Nie bał się tego, że coś może się wydarzyć, i nie bał się tego, że może nie wydarzyć się nic.”
„Nie wyobrażała sobie ciągnięcia tej starości w pojedynkę. [...] Dotychczas jakoś dawała sobie radę, bo był on, bo musiała. Teraz czuła, że wszystkie te kruche rusztowania, które podtrzymywały ją przez ostatnie lata, rozsypują się nagle, pozbawione celu. W chwili, kiedy odłożyła słuchawkę, poczuła się okropnie stara i okropnie samotna.”
„Zanim się obejrzała, skończyła dwadzieścia sześć lat. [...] Zdziwiła się, jak wiele z tych rzeczy, które matka powtarzała jej przez całe życie, nagle nabrało sensu. Wszystkie te przestrogi, prośby, porzekadła. Pomyślała, że być może kiedyś sama stanie się taką Sabiną Stawną, złożoną prawie wyłącznie z pracy, posiłków i wspomnień.”


